Poslanička grupa Liberalno-demokratske partije podnela je, preko Odbora za ustavna pitanja, Skupštini Srbije predlog da se za Poverenika za zaštitu ravnopravnosti (zabranu diskriminacije) izabere GORAN MILETIĆ, diplomirani pravnik i diplomirani Master (MA) iz oblasti demokratije i ljudskih prava, šef Regionalne kancelarije organizacije Civil Rights Defenders.

Liberalno-demokratska partija osuđuje nasilje i fizički napad na predsednika Nove Srbije Velimira Ilića koji se dogodio u centru grada i pretio da dovede do tragičnih posledica. Svaki građanin, pa i Velimir Ilić, mora uživati zaštitu telesnog integriteta i to je načelan stav naše stranke. Nasilje je odlika naših života i na to smo upozoravali i u svakoj od stotina situacija kada su napadani funkcioneri i aktivisti, paljene i rušene prostorije LDP širom Srbije.

Podsećamo da je u Srbiji na snazi novi Krivični zakonik u kojem je usvojen amandman LDP i svako nasilje na javnom skupu proglašeno ozbiljnim krivičnim delom sa zaprećenom zatvorskom kaznom.

Kao i svaki put kada se u Srbiji primenjivalo i podsticalo nasilje, tako i ovog puta upozoravamo ne njegove uzroke, na klimu, političke projekte i promociju nasilja koja na kraju dovodi do ovakvih rezultata. Takva klima u društvu traje godinama, i ona mora da se menja gonjenjem aktera nasilja i onih koji ga izazivaju.

Bez obzira na velike političke razlike koje imamo prema politici Ilićeve stranke, nadamo se da će ovaj trenutak i neprihvatljiv napad na neistomišljenika, pomoći i toj i svim drugim strankama, pojedncima i institucijama da mnogo jasnije nego do sada osude nasilje i preduzmu konkretne korake.

Upozorenje MMF da Vlada Srbije krši dogovor sa tom organizacijom dolazi u kritičnom momentu i u ovom trenutku to je veliko upozorenje da su potrebne hitne reforme, mnogo veća politička hrabrost i ekonomsko poštenje Vlade prema sopstvenim građanima. Oštro upozorenje MMF, prema kojem imamo potpisane obaveze i ugovor koji drži kakvu-takvu makroekonomsku stabilnost, potvrda je svega na šta je LDP upozoravao ukazujući na neodrživost demagoškog pristupa ekonomiji i javnim finansijama.

Liberalno-demokratska partija je na današnjim konsultacijama sa predsednicom parlamenta i šefovima poslaničkih grupa dostavila predlog osnovnih teza na kojima će insistirati u budućoj rezoluciji o Srebrenici. LDP smatra da se u javnosti već sedmicama površnim pristupom i licitiranjem banalizuje ozbiljna i potrebna rasprava o rezoluciji o Srebrenici. Od predlagača budućeg teksta očekujemo da posle mesec dana, odmah počnemo konsultacije o usvajanju rezolucije, a LDP će posle današnjih konsultacija, na osnovu teza koje smo izneli i sam početi bliže konsultacije sa drugim strankama.

Rezolucija mora da pođe od činjenica utvrđenih u presudi Međunarodnog suda pravde koji je dao kvalifakaciju događaja u Srebrenici, kao i vrednosnih i političkih stavova koji su usvojeni u Rezoluciji Evropskog parlamenta. Ti stavovi i jasan odnos prema njima jedino mogu da daju značaj, iskrenost i ozbiljnost ovom dokumentu.

Jezik, termini i interpretacije rezolucije koji opisuju događaje u Srebrenici treba da se zasnivaju i tumače u skladu sa odlukom MSP i Rezolucijom Evropskog parlamenta, kao aktima koji izražavaju autoritet suda UN i zajednice ogromne većine evropskih država i 500 miliona građana Evrope.

LDP smatra da je veoma važno što je ova tema pokrenuta i ovom inicijativom želimo da ubrzamo proces i pomognemo predlagačima i svim strankama koje imaju snage i obavezu da ovaj važan politički dokument predlože i usvoje, ali uz insistiranje na njegovoj ozbiljnosti i jasnoći.

LDP insistira na tome da srpska skupština, baš kao i Evropski parlament, osudi sve zločine, a posebnu pažnju posveti Srebrenici, koji svojom tragedijom simbolizuje sve nevine žrtve. Jasnim stavom o genocidu u Srebrenici mi ne potvrđujemo samo svoju evropsku orijentaciiju već dokazujemo ljudskost Srbije koja je zbog zločina i ćutanja o njemu do sada osporavana.

TEZE ZA REZOLUCIJU O SREBRENICI PREDLOG LIBERALNO-DEMOKRATSKE PARTIJE

* Srbija je punopravna članica Ujedinjenih nacija i Međunarodnog suda pravde (MSP) kao najvišeg sudskog organa UN i potpisnica Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida
* Srbija, kao suverena država koja pred ovim sudom vodi postupke za zaštitu svojih prava, priznaje odluke donete pred MSP
* Narodna skupština polazi od sudski utvrđenog stanja u presudi MSP donetoj u sporu BiH protiv Srbije i Crne Gore od 26. februara 2007. godine kojim je masakr u Srebrenici proglašen teritorijalno ograničenim genocidom
* Srbija, kao država koja je podnela zahtev za članstvo u Evropskoj uniji i svoju političku budućnost vidi u toj zajednici, namerava da poštuje sve njene dokumente i odluke, uključujući i Rezoluciju Evropskog parlamenta od 15. januara 2009. godine
* Jezik, termini i interpretacije rezolucije koji opisuju događaje u Srebrenici zasnivaju se i tumačiće se u skladu sa odlukom MSP i Rezolucijom Evropskog parlamenta, kao aktima koji izražavaju autoritet suda UN i zajednice ogromne većine evropskih država i 500 miliona građana Evrope
* Srbija se ovom rezolucijom pridružuje najširem krugu država koje osuđuju najteže povrede humanitarnog prava kao neprihvatljive u modernom i civilizovanom svetu
* Narodna skupština, kao i Evropski parlament, odaje poštovanje svim žrtvama nasilja tokom ratova na prostorima bivše Jugoslavije i izražava saučešće i solidarnost porodicama žrtava
* Narodna skupština upućuje iskreno izvinjenje i najdublje saučešće svim žrtvama i porodicama žrtava stradalih u Srebrenici i svim građanima BiH koji su žrtve zločina
* Narodna skupština smatra da se kroz jasnu osudu masakra u Srebrenici, koji je osudila i Vlada Republike Srpske usvajanjem izveštaja Komisije za istraživanje događaja u i oko
* Srebrenice od 10. do 19. jula 1995. godine, jačaju uslovi za ravnopravan i funkcionalan život svih naroda i entiteta u BiH, uz poštovanje položaja i prava Republike Srpske
* Srbija naglašava važnost pomirenja kao dela integracionog procesa u Evropi; ističe važnost uloge etničkih i verskih zajednica, medija i obrazovnog sistema u tom procesu, kako bi građani svih etničkih i verskih pripadnosti mogli da prevaziđu tenzije prošlosti i počnu mirnu i iskrenu koegzistenciju u interesu održanja mira, stabilnosti i ekonomskog razvoja
* Prihvatanje odluke MSP i Rezolucije Evropskog parlamenta nije samo obaveza po sudskoj odluci, jer nije moguća izgradnja demokratskog, otvorenog i pravednog društva u Srbiji bez suočavanja sa zločinima iz prošlosti, uključujući naročito masakr izvršen na području zaštićene zone Srebrenica
* Cilj unutrašnje i spoljne politike Srbije je jačanje stabilnosti i saradnje u regionu, uključivanje Srbije u EU u kojoj mora biti mesta za sve države nastale na teritoriji bivše Jugoslavije
* Svako veličanje, opravdavanje ili relativizacija svih povreda međunarodnog prava predstavlja zločin koji ugrožava ustavni poredak, sadašnjost i budućnost Srbije, a zaboravljanje zločina i rehabilitacija ideja koje opravdavaju zločin i njegove izvršioce predstavljaju nove zločine koji su u Srbiji nedopustivi i kažnjivi
* Srbija je spremna da, u skladu sa svojim ustavnim poretkom, krivičnim zakonodavstvom i potvrđenim međunarodnim ugovorima, efikasno goni i kazni svako izazivanje nacionalne, rasne i verske mržnje i propagandu rata
* Srbija će podsticati politički i javni dijalog u kojem neće biti moguće opravdavanje zločina, održavanje ili uspostavljanje društvenih uslova za slično ponašanje u budućnosti
* Srbija će u svom obrazovnom sistemu insistirati na jasnoj osudi zločina koji su počinjeni u prošlosti, a čitav sistem obrazovanja zasnovaće na potrebi da se mladi vaspitavaju u skladu s opšteprihvaćenim civilizacijskim vrednostima i gnušanjem prema svakom zločinu

Nenad Prokić i Nebojša Ranđelović su boravili u poseti Švedskoj. U Stokholmu su se susreli sa Martinom Angebijem, Generalnim sekretarom SILC-a i Internacionalnim sekretarom Folkpartiet Frederikom Svensonom, kao i članovima Parlamenta. Poseta je nastavljena u Lundsbrunu, gde je upriličen susret sa liberalima Zapadne Švedske, na njihovom velikom godišnjem susretu. Nenad Prokić je dao intervju časopisu “Tidnignen NU”, a zatim se obratio prisutnim i prigodnim govorom.

Nakon završetka govora Nenada Prokića usledio je impozantni petominutni aplauz svih prisutnih. Redakcija portala www.ldp.rs vam prenosi prevod dela govora Nenada Prokića kao i kompletan govor na engleskom jeziku.

Prevod dela transkripta govora Nenada Prokića u Lundsbrunnu, Švedska, na godišnjem skupu Liberala Zapadne Švedske, 31. januar 2010

“Liberalno-demokratsku partiju osnovali smo kao dobronamerni konzilujum, kako ubistvo premijera Đinđića ne bi bitno promenilo sudbinu Srbije. Od samog početka je, ta nova stranka u konfuznom političkom lavirintu Srbije, najavila dramatično drugačiju politiku od svih ostalih političkih subjekata u zemlji. Dok je na referendumu nakon proglašavanja kosovske nezavisnosti donošen Ustav koji je bio čista sramota iz tri razloga: načina, razloga i karaktera, i u kojem prva rečenica u preambuli glasi da je, već otuđeno Kosovo, neotuđivi deo Srbije – LDP je ukazivao na prvu rečenicu u preambuli Švajcarskog ustava, gde gotovo poetski piše: “Kroz uvažavanje različitosti, okrenuti smo ka budućnosti”… Bila je to, dakle, poezija od sasvim druge vrste.

Sve probleme, a bilo ih je mnogo, sagledavali smo iz nepristrasnog ugla, oštro i odlučno, bez kompromisa sa suštinom, ali spremni na saradnju sa svima, pogotovo kad je reč o najprečem poslu, koji se u zemlji morao sa velikim zakašnjenjem obaviti – velikom poslu koji čeka srpsko društvo na putu ka članstvu u EU. Postali smo ledolomci, terali smo druge da se probude, kao kada štuku ubacite u bazen sa ugojenim šaranima. Onaj ko se ne menja vremenom – izumire u prirodi. To se odnosi i na narode. A svaki narod dobija onoliko koliko se i kako se angažuje. Niko vam ne poklanja slobodu i dobrobit.

Odmah smo ušli u parlament, pa zatim na prevremenim izborima još jednom. Manjinski podržavamo vlast u prestonici, Beogradu, postali smo nezaobilazna politička činjenica. Primljeni smo u ELDR. Ukinute su vize građanima Srbije nakon 18 godina, relaksirali smo pitanje Kosova, odmrznuti su prsitupni poslovi sa EU i podneta molba za prisajedinjenje. Ono što je pre tri godine bio ekstremizam LDP, sada je državna politika, doduše još uvek sramežljiva. Sve to ne smatram toliko pobedom LDP-a, koliko pobedom demokratskog potencijala Srbije.

Srbiji je danas potrebna intelektualna revolucija, kako ne bi više nikada svojeo dsustvo iz svakodnevnog života nadoknađivala velikim datumima iz svoje istorije. I danas poručujemo iz LDP retrogradnim snagama u Srbiji da ćemo im neprestano biti nepodnošljivi opominjači i da nikada neće uspeti sve da nas ućutkaju, sakriju od građana ili ubiju. Bezbednost reformatorima u Srbiji nikad nije bila zagarantovana, bezobzira da li su pravili pozorište ili su se priključivali svetskoj kreativnoj i modernoj misli. To nas neće sprečiti da nastavimo sa angažmanom za koji smo sigurni da će jednog dana dati obilne plodove. Jer, za koju od te dve Srbije ima više mesta, u svetu u kojem otac mobilnim telefonom slika svoje tek novorođeno dete i to pošalje celom svetu za desetak sekundi? Globalizacija je ipak mnogo bolja od hladnog rata…”

Mr. Nenad Prokić, LDP Serbia, Transcript, Lundsbrunn, Sweden, Jan 31, 2010:

Good morning to our Liberal Brotherhood and Sisterhood. On behalf of our delegation I would like to thank you for the invitation, and to wish to you a very good work here in Lundsbrunn. This is not my first time in Scandinavia, but it is my first time in Sweden. My image of Sweden was exactly like this one: plenty of snow, cold weather but warm and nice people.

My speech here will be about Western East of Europe, and about integration of disentigrated.

The Balkans are nothing more but Europe with greater rpm (revolutions per minute). Smaller areas, smaller nations, but in a greater number than in Europe, even stronger heterogeneity, religious, cultural, linguistic variety, even more inherited tensions and sources of conflict, more thesis on historical heritage.

All this is publicly praised as a wealth of heterogeneity, advantage of diversity, maximum variedness. In practice, it is an absence of clear identity, the result of which is a lack of any chance of independent local, cultural, economic and political integration. If there is no such chance, we are just waiting in the anteroom of Western European integration, above all, to our own detriment. Maybe, some Ottoman Union should fit better to our frame of life, but there is no such an effort in the region.

This is the identity crisis and it is not unexpected, because the Balkans are a puzzling phenomenon. Many believe that it means something, but do not agree what it could be at this moment. This is not the East of Europe any more. Some claim since recently that the Balkans are now the Southeast of Europe or the Western East of Europe. Multitude small iron, but also golden borders, which are perhaps more insurmountable, have created out of this territory an intricate phantasmagoria, political and historical, conceptual and ideological, and what is most difficult – cultural. The contours of the Balkans can still be recognized in the roofs, the wines, the smells, the curses; however, its definition is still best presented by its crashes and the price it had paid for it.

The people living there, actually, without their homeland – within this compulsory freedom, have too often experienced that everything is obliterated without trace. Their today differs so much from their yesterday, their ups and downs are so different, that it seems to them often that they had lived not just one, but several existences – mutually utterly different. A catalogue of all these revolutions, putsches, wars, inflation, famine, terror, crashes, epidemics and emigration, the list of all these catastrophes cannot be encompassed any more. They continuously had to throw themselves on the altar of the most stupid politics, to adapt to the most fantastic changes; they were always chained to this pitiful common destiny, where the state rarely lasts longer than an individual. Everything that remained from this entire past is what one held in the head – everything else was lost irretrievably. One could save himself only by cunningness and fleeing. Yet, in the immediate vicinity unique lives were going on, without sudden crashes, without extreme danger, with well-ordered houses, carpet lawns in front of the castle, with Christmas trees with colored decorations, with vineyards nurtured by generations and music of Wolfgang Amadeus Mozart; lives with small anxieties, imperceptible transitions of uniform rhythm, comfortably and quietly from the cradle to the grave.

The decisive question that is being raised today is: does everyone on the Balkans wish to become Western Europe, are they aware of what this means, what interventions have to be made, how great the efforts are, and how small and gradual the results? It is perhaps even more important whether Europe is ready to become the homeland of all homelands, that will be free and equal? The answer to this second question is that Europe is still very far from such an option. The predominating characteristic of First Europe, i.e. so called Western, when comparing with the Second or Third Europe, i.e. towards the Balkans – is the relation of permanent distance. The recipes offered by the big powers are not good for the smaller countries, they suppress them and use them. The problem lies in the fact that the Balkan countries, in order to make up for the delay, have to make grave concessions. The price that each of these countries has to pay as compensation for delay will perhaps be too high for many, which can influence the weakening of its internal power.

If we, however, look with an unbiased lenses at the situation Western Europe is in, particularly in light of the diverging with America on the Iraq issue and the marginalization of United Nations, as well as the fact that this part of Europe is rapidly aging – meaning also less population capable of working, meaning also less production and consumption, meaning also recessions and a blow at the main capitalist values, i.e. jealous guarding of the won positions – then one must foresee also the policy of the environment that will accordingly be burdened.

The neoliberal globalization will also bring and intensify social diversity, as well as increase unemployment. As a monopolist, however, the European Union will always dictate the terms, and that is why it is better to be in it. Thus, regardless of the fact that the idyllic stories of Europe are not quite true, the Balkans must integrate into a world system, which is undergoing a crisis. Those that have experienced isolation once, know best that it is not naive at all and that they should never permit themselves to be in a situation like that again, in spite of the semi-colonial politics peeking behind the Brussels’s decisions. This is reality, both European and Balkan. If one takes into consideration all the additional confusions made by the American so called preventive wars – the situation is additionally complicated and exacerbated. It is to be expected that the America will be the region where greatest changes will take place. When a butterfly flutters its wings in China it is reflected in California, because everything is connected. What is yet to happen when the enormous industrial-military American complex starts changing? And when the dust from the Chinese construction fields reach our shores? Not to mention Russian neoimperialistic tendencies…

***

I would like to restrict myself to something that would be an attempt at defining the current situation in one of the Balkan countries, the very one I come from, and which had succeeded in such a boiling kettle to impose itself with its negative aspects. I am talking about Serbia.

The Kingdom of Serbia gained its Western legitimacy back in 1918 in Versailles, but after that chance which is so rarely offered, it established a project of its own anti-modernization. This way, Serbia did not use either its European or Balkan chances – because it conceived itself as contrary to the idea of Europe in general. The situation in Yalta went fifty-fifty, and it was not enough for the decisive change and severance of the umbilical chord with the Orient. A chance of sort again appeared in late eighties, but was smoothly passed over. Instead of the European integration, where Yugoslavia, after a kitten-paw-soft communism, appeared as a logical first candidate – there was a fatal internal disintegration of the country. The fall of the Berlin Wall brought many together and tore asunder others. Or, the Berlin wall seems not to have fallen, but just shifted its location. Serbia entered, all on its own, into a cataclysmic stage of anti-modernization. This process was supported by all of its institutions with the great boost from the nation. This chasm between modernization and bad tradition is still present in Serbia. Actually, it needs a Copernican turnabout.

Namely, there is nothing more dangerous than when the small suffer from the madness of grandeur. This applies to individuals as well as to entire nations. For this very reason in the Serbian society had been created the fattest criminal-clerical-post-communist-nationalist monster, because such things do not happen by accident. This is a monster with several heads, some larger, some smaller, but not one of them will fall off by itself. That is why the honest and true patriotically oriented intellectuals in Serbia always had to exceed themselves and those similar to themselves in the entire world, and finally, burn out. Because they are trying to compensate something for everyone else. This is not completely possible, but every such attempt pulls forward more than anything else in the unfortunate societies. Anyway, in our civilization survives just a very thin stratum which can easily be punctured at any moment by the destructive forces of the underground.

It is therefore, not enough for a Copernican turnabout to uproot major crime and remove the mafia from the political scene. The disintegration of the basic civilization values has gone deep into the texture of the Serbian society in the past decades. The path of European integrations in the late eighties, was taken by just those countries of the former Eastern block whose population was determined in favor of this process by acclamation. Such countries also had their nationalists, their communists, crypto-Stalinists, criminals and the usual Balkan baggage. Nevertheless, a distinct majority was clearly determined and that was decisive. If the country also had a stable ethnic situation – there was no problem. The situation in Serbia was not such. The ethnic problems of former Yugoslavia and Serbia are well known and since they could not be an advantage, they became a destroying element. Nevertheless, when discussing the decisive situation of the lack of the existing majority in favor of European integration in late eighties in Serbia, it is necessary to emphasize that it mostly did not exist, because such integration was not supported by the political elite of the times, which pushed the country later into a dictatorship and war. What is more tragic is that important institutions opted for bad traditional, instead of changes. We are talking about the army, church, Academy of Science, cultural institutions…. the academicians invented the leader, the army and the police supported them, as well as a whole strata of false patriots, actually criminals and war profiteers. The mixing of such a disgusting broth was made possible by the lack of a backup concept in the society, which would be used after the fall of communism. This means that the social elite failed in conceiving it. The church provided an additional hindrance, for it had been anti-modern for ages and opposing the Western European Vatican-Protestant inventions; the fat generals in panic were just capable of firing at the cities and people which they were supposed to defend; and the police, both public and secret, momentarily sunk into crime.

All this indicates a severe identity crisis in Serbia, much stronger than the crisis of some Balkan identity. One can interpret by this same identity crisis the fact that the assassinated Prime Minister of Serbia has an immeasurably greater support by the nation now when he is dead, than while he was alive. This is an undisputable proof that the Serbs still have more trust in myths than in facts. The gesture of martyrdom and victim is highly ranked in Serbia and the Serbs never hesitate to demand it from their most noble leaders. In order for his ideas to triumph, the dead Prime Minister must now be stronger than his own myth the Serbs are going to create. In such an identity crisis, it was very easy in the past period to manipulate the masses, push through idiotic ideas, trash and other freak cultural models, nationalism and fascism, false patriotism and proclaim stupidity and misfortune as wisdom and luck – and all this finally end in the disintegration of moral values. Quarrelling with everyone, obstinacy detrimental to one’s own self and dictatorship by mentally disturbed leaders lasted till yesterday. Today, Serbia is where everyone else had been in 1989, but not where it stood itself that same year. In order to achieve this, it will need a lot more time, and at the same time Serbia has to be prepare itself for integration faster and more successfully than others, in order to remain in the game at all.

For this whole job to be performed a comprehensive change of the cultural model is inevitable and essential, a change of the promoted ethics, change of behavior which reaches as far as the way one crosses the street. In short, a break with all forms and causes that had led to a degraded, degenerated and hermetically closed society. And: Serbia is the candidate for the EU with the genocide in the suitcase.

***

Exactly for all these reasons we have founded the Liberal Democratic Party; we have founded it as a well-intentioned consilium so that the assassination of the Prime Minister Mr. Djindjic would not essentially change the destiny of Serbia. From the very beginning, the new party, in the confusing political labyrinth of Serbia, has announced a dramatically different policy from all other political subjects in the country. After the proclamation of the independence of Kosovo, while there was ongoing referendum on the approval of the new Constitution, which was a sheer shame for three reasons: the manner how, the motive why and its character, and in which the first sentence of the preamble said that already alienated Kosovo is an unalienable part of Serbia – LDP was pointing out the first sentence of the preamble of the Swiss Constitution where, almost poetically, it was written: “Though mutual respect and recognition of our diversities we are facing the future…” It was, therefore, the poetry of a completely different kind.

All the problems, and there was many, we have perceived from an independent angle, keenly and resolutely, without compromising the essence, but ready to cooperate with everybody, especially when it dealt with the question of the utmost significance, which, in already big delay, had to be resolved – an enormous amount of work awaiting Serbian society on its way to the membership of the EU. We have become icebreakers, have made others wake up, as if someone has thrown a pike into a pool full of fatten carps. The one who does not change in time becomes extinct in nature. It relates to peoples, too. Each people receives as much as the proportion and manner of its engagement allow it. No one gives you freedom and well-being as a present.

We had entered the Parliament right away and than once again, after the extraordinary elections. As a minority we support the authorities of the capital city of Belgrade and have become an unavoidable political factor. We have been accepted into the LDR. After 18 years of visa requirements for the citizens of Serbia are abolished, we have relaxed the question of Kosovo, the admission with the EU are defrosted and the application for admission to the EU submitted. That, which, three years ago, meant the extremism of the LDP, now become the state policy, nevertheless still timidly. I do not consider it to be exclusively the victory of LDP, but, the victory of the democratic values of Serbia.

Serbia today needs an intellectual revolution, so that never again its absence from the everyday life will be compensated through its historic dates. And today, we are sending the word from LDP to the retrograde forces in Serbia that we shall incessantly be the unbearable warning markers and that will never manage to silent us, to hide us from other citizens or to kill us. Security has never been guaranteed to the reformers of Serbia, irrespective of either they have founded the theatre or joined the world creative and modern political and any other thought. That will not prevent us from continuing our engagement, which one day, we are sure of it, shall bring abundant fruits. For which one of the two Serbias is there more space in the world, in which a father, by mobile phone, makes a photo of his newborn baby and sends it to everyone in the world, in only ten seconds? The globalization, however, is much better than the cold war.

As I had been vaccinated at one moment with mistrust against the infection of patriotic enthusiasm that had shaken many on the Balkans, I take the right not to be idyllically overwhelmed with transition either, nor integrations taking place today. It looks too much as though everything starts well in the world, and ends bad. Remember Zweig and his book “The World of Yesterday”, which reminds us of something quite fantastic in the present world of fingerprints, visas, police certificates and general mistrust: that he traveled before 1914 from Europe to America and India without a passport. He simply did not need it.

Nevertheless, I have to say this as well: the older I am, the life seems to me more and more precious. We are living in a wonderful world, and its Western part, this quintessence of injustice, the land of holly miracles, is still the best society of all that had existed until now. And the last western miracle is the Union made on piece. All previous unions were made on wars. Those undergoing transition in order to integrate with it, should never forget that.

Nenad Prokic

Da bi lakše razumeli  pogldeajte ovaj link http://translate.google.com/translate?hl=en&sl=en&tl=sr&u=http%3A%2F%2Fwww.ldp.rs%2F

Danas nas je posetio gradski menadžer Dejan Randjić.Razgovarali smo o aktuelnim gradskim temama o poziciji Liberalno demokratske partije u odnosu na rešavanje životnih problema gradajana.

Prvi odbor u mesecu OO LDP Zvezdara posvećen će biti gostu koji će razgovarati sa članovima o aktuelnim temama koje interesuju naše članove.

Gosti  koje ćemo pozivati  aktivno i učestvuju  u kreiranju i donošenju odluka, kako na gradskom tako i na republičkom nivou ( gradski menadžer, odbornici i poslanici,) kao i  goste koji su stvarali ideologiju i program partije na osnovu kojeg  smo i formirali stranku.

Naš prvi gost bio je menadžer GO  Dejan Ranđić koji je razgovarao sa članovima o principima i politikama Liberalno demokratske partije,  kao i o konkretnim i aktuelnim problemima participacije LDP-a  u opštinskoj i gradskoj upravi, o politickom delovanju stranke.

Teme  koje su bile predmet razgovora su:

-principi depolitizacije i departizacije,

-zalaganje za  rešavanje urbanističkih problema,

- podrska manjinskim grupama,

-učešće u lokalnoj samoupravi kao koalicioni partneri,

- političko delovanje stranke

-potreba da se definisu politike stranke

Gradonačelnik Beograda Dragan Đilas zakazao je za subotu u 11 časova, na zahtev odborničke grupe LDP u Skupštini Beograda, hitnu sednicu Gradskog veća posvećenu problemu Gazele i otklanjanju štete koju grad trpi.

Predsednica Skupštine Srbije je, na zahtev poslaničke grupe LDP, za utorak u podne zakazala hitnu sednicu nadležnog Odbora za saobraćaj i veze povodom problema nastalih oštećenjem mosta Gazela i višegodišnjeg kašnjenja u rekonstrukciji mosta na međunarodnom putnom koridoru. To je prava prilika da se utvrdi istina, definišu rokovi i preuzmu konkretne obaveze kako bi se hitno krenulo u potpunu obnovu Gazele, što od republičkih vlasti traži i Gradsko veće Beograda koje je danas zasedalo na zahtev LDP.

Šef poslaničke grupe LDP-a

Ne smemo da dopustimo da se penzioni sistem menja na ovaj duboko nepravedan način, jer će cenu za to decenijama plaćati milioni ljudi. Moramo da se dogovorimo kako da povećamo motivaciju za rad i inicijativu, a ne da uništavamo generacije, uglavnom mladih i građana srednjih godina, i inače slabu srednju klasu, predstavljajući buduću penziju kao glavnu motivaciju u životu, bez obzira na cenu koju za to treba platiti.

Tekst zakona se privodi kraju, a nema ni reči o zahtevu LDP da na ovom temi pokušamo da postignemo novi dogovor u društvu i međugeneracijsku solidarnost. Sada se samo dodatno plaše ugroženi penzioneri, a država ih suprotstavlja sopstvenoj deci i unucima i dovodi do velike podele u društvu.

Izmene zakona koje će brzo uslediti tiču se svakog čoveka koji živi u Srbiji. Zbog toga to nije tema o kojoj mogu da odlučuju Ljajićevo ministarstvo i Krkobabićeva stranka. Gurajući u prvi plan pitanje uslova penzionisanja za buduće penzionere, vlast odbija da otvori raspravu o tome kako će se srediti haos, zašto nema ni govora o proveri sadašnjih penzija, zaštiti i nagradi onima koji su radili puni radni vek, zašto nema nikakve provere i ispitivanja zakonitosti odlaska u penziju u proteklih dvadesetak godina, kako ćemo motivisati i omogućiti sadašnjim radnicima da pod povoljnim uslovima uplaćuju sebi dodatno osiguranje koje bi im obezbedilo veće penzije. Ključna pitanja reforme nisu ni otvorena, birokrate ponovo sabiraju i oduzimaju procente i godine.

Svaka lobistička grupa u javnosti pokušava da zaštiti sebe, a društvu koje se muči da ostvari bilo kakav rast se kao spas nudi poruka da će, kada konačno dostigne nivo rasta BDP od 4 odsto, taj stvoreni novac potrošiti na krpljenje rupa u penzijskoj kasi. Sve se to dešava u državi u kojoj svake godine skoro 15 odsto svega što stvorimo odlazi na dotaciju tom propalom sistemu koji jede našu budućnost.

LDP neće dozvoliti da se prolazni političari i nesposobni demagozi sakriju iza MMF-a koji ne može biti zamena za dogovor i saglasnost u srpskom društvu. Mi u Srbiji, a ne MMF, imamo obavezu da kažemo ljudima koji danas naporno rade uspevajući da u nenormalnim uslovima zarade svoju platu, onima koji su opstali na tržištu i uredno plaćaju doprinose, stotinama hiljada mladih koji dolaze na tržište rada, svima koji žive od rada, šta ih čeka i zbog čega će se uskoro u zemlji stvoriti dve kategorije građana. Zašto će samo oni morati da rade još mnogo duže, da dodatno podnesu teret, da i narednih 10 ili 20 godina plaćaju cenu za sve – za neodgovornu državu, za mnoge koji su prerano ili zbog slabosti ekonomije i političkog sistema otišli ili oterani u penziju.

Društvo je izmoždeno licemernošću države, koja ga je, zbog neodgovornosti koju opet ponavlja, gurnula u štrajkove za radna mesta koja odavno ne postoje, u ekonomiji koja je decenijama rasturana, zemlji koja ne zna šta je njen cilj, u kojoj se poslodavci teraju u nepoštovanje zakona i neplaćanje doprinosa koje ni država ne uplaćuje za zaposlene u svojim preduzećima. Za sve to cenu, kroz fiktivno povezivanje staža, plaćaju poreski obveznici, malobrojni radnici i poslodavci koji nešto uspevaju da stvore i u ovakvoj zemlji. To je nepošteno i svaki takav pokušaj bežanja od reforme je katastrofalan za društvo.

Šef odborničke grupe LDP Dejan Ranđić uputio je rano jutros hitan zahtev Gradonačelniku za sazivanje momentalne sednice Gradskog veća, na kojoj bi bile donete odluke o otklanjanju posledica oštećenja mosta Gazela, i haosa koji je nastao ugrožavanjem vitalnih funkcija Beograda, a zbog nesposobnosti i propusta republičkog Javnog preduzeća Putevi Srbije i ministarstva infrastrukture koje je nadležno za održavanje Gazele.

Ne postoji evropski grad u kojem se u 21. veku ruše mostovi. LDP smatra da građani Beograda ne mogu imati razumevanja za neodgovoran odnos republičkih vlasti prema jednom od osnovnih problema u Beogradu koji je nažalost u četvrtak popodne kulminirao. Nema više razumevanja za podele na republičke i gradske nadleznosti, kao i za saopštenja o odlaganju rekonstrukcije Gazele koje smo više puta čuli od ministra Milutina Mrkonjića.

Ministar je prošlo leto proveo u Guči, umesto u planiranju i izvođenju radova na Gazeli. Istovremeno, interes Beograđana i građana Srbije su jasne i efikasne investicije u domaću infrastrukturu. Tek kada zadovolji te potrebe građana i poreskih obveznika, ministar može da priča o kupovini luke Bar, koja se nalazi u drugoj državi.

Dok Beograd Put, zbog profesionalizacije i departizacije koju je u gradske sisteme počeo da uvodi LDP, beleži fenomenalne rezultate zbog čega je proglašen najboljim preduzećem u gradu, repulička javna preduzeća i dalje posluju kao partijska preduzeća, pa se zbog toga i dogodilo da napukne noseći stub na Gazeli.

Umesto što se nadležni iz Republike, poput Zorana Drobnjaka, direktora Puteva Srbije, pozivaju na Boga, u nadi da se ništa loše neće desiti, građanima Beograda potreban je jasan plan za rešavanje ovog problema.

Zbog toga su odbornici Liberalno-demokratske partije uputili jutros inicijativu za hitno sazivanje sednice Gradskog veća, sa ciljem efikasnog rešavanja ovog problema, samostalno ili u saradnji sa republičkim vlastima, uz saradnju stranih kreditora koji već duže čekaju početak ovog važnog posla.

Zahtev gradonačelniku Beograda

GRAD BEOGRAD
SKUPŠTINA GRADA
Odbornička grupa
Liberalno demokratska partija
29. januar 2010. godine
B e o g r a d

GRADONAČELNIKU

U ime odborničke grupe Liberalno-demokratske partije podnosim inicijativu da se hitno, već u toku današnjeg dana, sazove posebna sednica Gradskog veća, na kojoj bi se raspravljalo o merama za otklanjanje posledica izazvanih oštećenjem mosta Gazela, ugroženosti vitalnih funkcija grada Beograda i ulozi beogradskih institucija u saniranju postojećeg stanja i stvaranju uslova da se bez ikakvih odlaganja pristupi potpunoj rekonstrukciji mosta, uz zaštitu interesa Beograda i njegovih građana i rešavanje problema koji su nastali zbog nemara, propusta ili lošeg upravljanja institucija zaduženih za održavanje mosta, na koje grad Beograd do sada, zbog nepostojanja nadležnosti, nije mogao da utiče.

Obrazloženje

Ključni gradski most Gazela nalazi se već godinama u izrazito lošem stanju, što najdirektnije ugrožava funkcionisanje i kvalitet života građana Beograda i svih drugih koji koriste ovaj putni pravac.

Nažalost, u popodevnim časovima 28. januara ove godine, uočeno je „naprsnuće“ jednog od nosećih stubova mosta, što je kod građana izazvalo veliku uznemirenost, a u narednim satima i zatvaranje desne strane mosta za teretni saobraćaj, kao i potpuno zatvaranje za sav saobraćaj srednje trake iste strane mosta. Republičko javno preduzeće Putevi Srbije, zaduženo da upravlja i održava ovaj most u nadležnosti republičke vlasti (Ministarstva infrastrukture) pokazalo je velike propuste i neodgovornost u ispunjavanje svoje zakonske obaveze, a direktor ovog preduzeća je i u zvaničnoj izjavi posle „otkrića“ oštećenja koje ugrožava bezbednost saobraćaja poslao krajnje neodgovornu i uznemirujuću poruku javnosti u kojoj se, između ostalog, uzda i u „Božju pomoć“ u izbegavanju veće nesreće.

Smatramo da grad Beograd mora odmah da reaguje jer su zbog ovakvog ponašanja i višegodišnjeg odlaganja rekonstrukcije Gazele kritično ugrožene njegove vitalne funkcije. Zbog toga tražimo hitnu sednicu Gradskog veća, a spremni smo da kao odbornici Skupštine grada učestvujemo u predlaganju i donošenju svih odluka koje će gradskim institucijama omogućiti da, ukoliko druge institucije to nisu u stanju da učine, preduzmu mere za normalno upravljanje i hitno potrebne radove za dovođenje u bezbedno stanje mosta Gazela.

ŠEF ODBORNIČKE GRUPE LDP

Dejan Ranđić


Poštovani građani,

Pozivamo vas da se tokom februara i marta 2010. godine pridružite akciji recikliranja električnog i elektronskog otpada.

Ono što je do juče bio otrov koji je zagađivao naše vode, zemljište i hranu – od danas može postati upotrebljiva sirovina.

Molimo vas da svoje stare i neispravne:

1. male kućne aparate (pegle, fenove za kosu, blendere, aparate za kafu i sl.) donesete
u prodavnicu „BULEVAR“ sztr, na uglu Bulevara kralja Aleksandra i Ustaničke br. 488, tel. 2860 177 i ostvarite popust od 6 – 30% na kupovinu novih proizvoda.

2. Kabastu staru robu (šporet, usisivač, veš-mašinu, fižider i sl.) možete doneti
u preduzeće „SET“, Slanački put br. 26, tel.2972 223 i preuzmete vaučer za kupovinu robe sa popustom.

Vaša Opština Zvezdara

U Gradskoj opštini Zvezdara je 26. januara održan sastanak opštinskog Štaba za upravljanje pandemijom gripa A H1N1 sa direktorima osnovnih i srednjih škola sa opštine. Sastanku su prisustvovali i predstavnici zdravstvenih ustanova sa opštine Zvezdara, kao i prim. dr Veljko Đerković iz Gradskog zavoda za javno zdravlje.

Zoran Vuletić, zamenik predsednika GO Zvezdara i komandant Štaba za upravljanje pandemijom na Zvezdari je prisutne upoznao sa nekim od aktivnosti u prethodnom periodu, kao i sa činjenicom da Štab opštine Zvezdara redovno prati situaciju na teritoriji opštine i da je potpuno spreman i za epidemiju većih razmera od dosadašnje. U prilog tome ide i dobra kordinacija rada na lokalnom nivou između zdravstvenih ustanova, škola i Opštine.

Prim. dr Đerković je prisutne podsetio da pandemija gripa i dalje traje i da se u narednom periodu može očekivati novi talas gripa za koji se ne zna kog intenziteta će biti. Posebno je istakao značaj vakcinacije i naveo primere nekih zemalja, kao što je Švedska u kojoj je širenje pandemije zaustavljeno vakcinacijom visokog procenta stanovništva.

Dr Đerković i predstavnici zdravstvenih institucija sa opštine su u nastavku sastanka davali neophodne informacije i odgovarali na pitanja zainteresovanih u vezi sa pandemijom gripa, naročito u vezi sa radom škola i potrebom vakcinacije školske dece i zaposlenih u školama i zdravstvenim ustanovama.

Povodom devet godina od formiranja vlade Zorana Đinđića, Mladi Liberalno-demokratske partije održali su tribinu pod nazivom “Zamisli Srbiju”, na kojoj je govorio Nenad Prokić, narodni poslanik LDP-a. Nakon Tribine prikazan je film Nenada Prokića “Zoran Đinđić – PRETHODNIK- Čovek koji je promenio Srbiju”. Prenosimo vam prenosi transkript govora Nenada Prokića.

“Dobro veče. Ja sam Zorana Đinđića upoznao u ovoj zgradi. Za ovu zgradu je inače vezano toliko mnogo svega što je vezano za takozvanu drugu, drugačiju Srbiju, za ono što je trebalo da bude pa nije bilo. Tu smo osnovali LDP, ovde smo držali tribine Beogradskog Kruga od 1990. godine na ovamo, ali Zorana sam upoznao 1987. godine u ovoj zgradi, te godine sam ja napisao dramu za Atelje 212, koju je režirao Edvard Miler i te večeri kad sam završio rad umro je Karl Šmit, koji je bio zajednički idol Zorana Đinđića i mene, i pošto je umro onog dana u 97-oj godini, tvorac nemačkog državnog prava, najpametniji čovek XX veka. Bio je u kućnom pritvoru zbog svoje prevelike pameti, pre Hitlera, za vreme i posle Hitlera. Smatrali su valjda da je njegov mozak bio previše opasan. On je zaista napisao nekoliko knjiga koje su bitno uticale na Zorana i kada sam ja završio tu dramu video sam da je u NIN-u izvesni Zoran Đinđić napisao tekst “Fascinacija hoda po ivici” koji je zapravo bio in memoriam Karlu Šmitu, ja sam poželeo da ga upoznam tog čoveka, bio sam se malo raspitao.

Kad se vratio iz Nemačke, raspitao sam se o njemu od ljudi koji su bili u kontaktu sa njim, tad je trebalo da se osnuje Demokratska stranka. Ja sam došao u ovu zgradu. On je imao dug repić i minđušu, i tako tu smo prvi put pričali, pričali smo o Karlu Šmitu, i naš poslednji susret je takođe bio vezan za Karla Šmita, odigrao se u francuskoj ambasadi. Francuski ambasador je uzalud ppokušavao da dozove tadašnjeg premijera, da pozove pokojnog premijera Đinđića na večeru već mesecima, a pošto sam ja znao i jednog i drugog, onda su me zamolili iz francuske ambasade da posredujem. Ta francuska ambasada nije pružala podršku tadašnjim naporima, bili su više uz Koštunicu, Zoran je bio ljut, nije želeo da dođe. Neposredno pred smrt, pre nego što je povredio nogu, je pristao, otišli smo tamo, primio nas je ambasador, večerali smo, tu je bio budući muž Biljane Srbljanović, bio je i Milorad Pavić, ja mislim i još nekoliko umetnika. I Zoran se tu ponašao kao kuvana noga, manje više, nije bio nepristojan ali očigledno je odavao animozitet prema francuskoj politici koja je u to vreme, barem podrškom, koja je izostajala demokratama, naporima Vlade da na brzinu odmah uradi zemlji. To je bio poslednji susret i ja sam ga tom prilikom obavestio da je izdata nova knjiga Karla Šmita, novi prevod, prvi zapravo kod nas. On to nije znao, ja sam rekao da ću mu poslati tu knjigu za neki dan. To je bio poslednji put da smo razgovarali, ostalo posle toga znate. Sledila je povreda noge i sve ostalo.

Deset godina je prošlo otkako je ta Vlada počela da radi na reformisanju ove zemlje. On je ubijen i mi smo to vreme, tih deset godina, proveli na Koštuničinom parkilištu. Još uvek smo na tom parkiralištu, još uvek ne postoje nijanse između političkih partija u ovoj državi da bi mogle da se cene političke partije, u odnosu prema ekonomiji i prema zdravstvu, na školstvo. Te stranke i dalje delimo, onako primitivno, na one za koje su za reforme i one koje su protiv reforma. To su dva bloka u državi koji se još uvek ne razumeju, to je u tradiciji srpske politike. Srpska politika je još uvek nesposobna da na miran način rešava svoje sukobe. Politička istorija Srbije je ispunjena nerazumevanja, sukoba i ubistava i to je još uvek tako, i mislim da je utoliko značajnije, da ovo što je Zoran ostavio kao svoj rad dobro procenimo i da, ako smo već na tom parkiralištu proveli 10 godina, da izvučemo neke zaključke iz svega toga. I ti zaključci ne bi trebali da idu prema drugoj strani, da razmatramo kakvi su oni, jer to je potpuno jasno. To je struja koja bi stalno konstruisala nešto što je neuspešnoi oni nisu nikakva tajna, ali bismo mogli da naučimo nešto iz sopstvenih grešaka i ja nikad nisam navikao da govorim o Zoranu na taj neki tužni način. U tom smislu, treba da pokušam da izvučem nešto što je njegova greška, kako je mi ne bismo ponovili. Mislim da bi on to tako najviše i voleo. Greška Zorana Đinđića je bila ta što je bio previše brz i što nije vodio računa o performansama drugih. Iako su mu performanse drugih, a i celog društva bile veoma dobro poznate.

Dakle, naše društvo nije bilo spremno da prihvati istinu, a kad neko nije spreman da prihvati istinu, on nije spreman ni da prihvati brzinu kojom bi se naterao da tu istinu konačno prihvati zarad svog interesa. Ovo je takođe jedan mentalitet koji ne prepoznaje sopstveni interes koji može na tom parkiralištu da provede sledećih 100 godina, optužujući stalno nekog drugog za to što stalno stojimo u mestu i mislim da svako onaj ko ima taj nerv za opšti interes, a to je osnovni kvalitet Đinđićevog političkog delovanja. Nije mislio samo na sebe, na svoju političku misao, svoju političku partiju, on je imao nerv za opšti interes. On je radio za sve i mislim da je to nešto najvrednije i najneophodnije u srpskom političkom društvu i mi se trudimo zaista, ne stavljajući tapiju na njegovu zaostavštinu. Voleli bi smo da se svi smatraju vlasnicima te zaostavštine u onoj meri u kojoj su naše sposobnosti trenutno i u okviru kojih pokušavamo da plasiramo nerv za opšti interes. To je prosto, kako da kažem, revolverizacija viteškog delovanja, skoro patetičnog u srpskom društvu i koje, ja sam to nedavno rekao, raspravljajući se sa intelektualnim krugovima, koji su takođe krivi za sve ovo što se događa, zbog toga što su neuspešni, i zbog toga što se ne pomeraju. Rekao sam da onaj ko smatra da može tako da se onaj koji se ponaša kao da se ograđuje od zločina vrati sutra ovde, i da uskrsne. Kad bi smo im dali da rade to što žele da rade, uskrsnuli bismo ranije pa bi mu onda natovarili kakvu kravatu nosi, u kakvom džipu se vozi, i sve ono ostalo što predstavlja određenu impotenciju intelektualnih krugova u ovoj zemlji da na neki način pomognu zemlji da se izvuče iz tog gliba kojim je zakopana tako dugo.

Nikad ne bismo trebali da zaboravimo ono što je energija koja je neuništiva u svemu onome što je pokušano u nezahvalnim okolnostima, Đinđić nikad ne bi bio na vlasti. Onaj koji ne kontroliše Crvene Beretke i tajne službe ne može sa sebe da kaže da je bio na vlasti. Njega je ubila država kojom je navodno upravljao. Te strukture i danas sprečavaju da se zemlja konačno oslobodi i jedina uteha u svemu tome je to što je neizbežno da jednostavno ne postoji druga mogućnost i to je sreća u nesreći. Pogledajte samo šta je Tadić uradio prošle godine. Možemo mi o njemu da kažemo šta god hoćemo i to smo toliko puta govorili, ali bilans koji je on imao: ukinute vize, relaksirano pitanje Kosova, odmrznut trgovinski sporazum sa EU, molba za prijem u EU. Znate, izgubio je izbore na Voždovcu, on se stidi onog najboljeg što je uradio prošle godine, stalno govorimo o onome što je neuspešno. U jednom Ustavu jedne države u kome prva rečenica glasi da je ono što je već odvojeno od Srbije neodvojivi deo Srbije, pa to ispada jedan nonsense moramo dosta hrabrije da se ponašamo i zazo LDP pokušava da bude ledolomac i da kaže vrlo često ono što Vlada ne može da kaže, to je naš deo posla, mi ćemo to uvek raditi, a zavisi od drugih ako Srbi neće da glasaju za promene, pa dobro, nije bitan ni LDP, ni intelektualni krug, nije bitan nikakav Zoran, ali je bitno kako će se živeti narednih 10,20 godina.

Dobar nauk imamo iz te letargije, iz te gluposti pre svega, koju smo i sami emitovali kao društvo proteklih 20 godina, i da smo za sve svoje nesreće sami krivi, pa ako se nekom to sviđa, onda je to nešto drugo, ali mislim da 3-4 stvari moraju svi, od najobrazovanijih slojeva u društvu do najneobrazovanijih moraju da odvoje važno od nevažnog. To nisu uspeli da urade kad je Zoran bio u pitanju, pa nek urade barem sada, kada su oni u pitanju i kada je još jedna šansa pred njima. Da ne provedemo sledećih 10 godina na nekom parkiralištu Tome Nikolića, ili nekog ko tako sporo uči. Pa, nemamo mi vremena da učimo tom sporošću. Ako nije Srbija mogla da bude brza kao što je Zoran zahtevao, ajde barem da ne bude toliko spora kao što su Koštunica i Nikolić. To je posao i svih vas, i nema umora. Naši životi neće biti bitno bolji do kraja našeg fizičkog boravka ovde. Ako neko propada 20 godina, treba mu još 20 godina da se barem vrati na onaj stadijum kad je počeo da propada. Ajde da uz pomoć svih ostalih, pošto ovo društvo nije sposobno da samo sebe uzdigne, ajde da vidimo da počnemo borbu svi nešto brže, ali mora da se pokaže jedna velika solidarnost, jedna velika tolerancija, velika nesebičnost. Da bi onima koji dolaze posle nas bilo mnogo drugačije nego što je bilo nama. Ispričaću vam za kraj dve zen priče.

Jedan kaluđer pere svoju zdelicu, drugi kaluđer dolazi isto sa rukama u vodi, škorpion upada u vodu, ovaj ga izvadi napolje, a škorpion ga ubode. Posle nekog vremena škoprion ponovo upadne u vodu i kaluđer ga ponovo spase, i škorpion ga ponovo ubode. Tada ga zapita ovaj drugi zašto spašava škorpiona kad je u njegovoj prirodi da ubode? A ovaj mu je odgovorio kao što je u njegovoj prirodi da ubode, tako je u mojoj prirodi da mu pomognem. To je jedna vrsta ponašanja koja je potrebna Srbiji i mislim da ta vrsta nesebičnosti je najveći amanet koji je jedan premijer ovako nasmejan i mrtav ostavio za nama. Druga priča je kad je jedan starac pre monsunskih kiša sadio mango u svojoj bašti, a onda je došao neko i rekao, ti si star, misliš da ćeš uspeti da pojedeš voćku sa tog drveta? A on je rekao ne, ja to ne mislim, ja sam isuviše star da bi dočekao da pojedem taj mango, ali sam pomislio kako sam celog života jeo mango koji je neko drugi sadio, i ovo je moj način da im zahvalim.

Vaš način da zahvalite njemu je da tako isto postupate. Palimo motor i idemo dalje. Hvala.

Mladi LDP Vas pozivaju na tribinu kojom se obeležava 9.godina od prve demokratske vlade!Tribina i projekcija filma “Prethodnik”posvećenog Zoranu Đinđiću,održaće se u utorak 26.januara 2010 u Domu omladine,sa početkom od 18 časova!Govori Nenad Prokić,poslanik Liberalno demokratske partije.

Članovi jedinstvenog rok benda “Zvuci iz srca”, koji čine lica ometena u mentalnom razvoju, danas su imali vrlo energičan nastup u klubu“Kult” Ustanove kulture “Vuk Karadžić”.

Ovaj bend osnovan je u domu “Srce u jabuci” u Jabuci kod Pančeva, dok je inicijativa za njegovo pokretanje potekla od njihovih vaspitača, i dve NVO“Dečje srce” i “Skylight”.

Pomoć i podršku u organizaciji koncerta pružili su Kancelarija za pomoć osobama sa invaliditetom GO Zvezdara, Kabinet predsednika opštine Zvezdara, kao i UK „Vuk Karadžić“ gde će se redovno, jednom mesečno, održavati koncerti.

Fantastičnu rok šestorku čine: Sanja Nikolić – klavijature, Ilija Cvetković – udaraljke, Nikola Uzelac – bas gitara, Vlastimir Zlatković – bubnjevi, Dragan Draganić – vokal i klavijature i Milan Todorović – vokal.

Ispred velikog broja zagrejane publike, bend je izvodio najveće hitove domaćeg rok repertoara, dok su u pauzama gosti mogli da čuju i sjajnu vokalnu izvedbu narodnih pesama, kao i recitatorsko umeće štićenika doma “Srce u jabuci”.

Na veliko zadovoljstvo članova benda i gostiju, današnji nastup uveličao je i klupski beogradski sastav “Bajka”, koji je izveo nekoliko poznatih pesama pred ushićenim muzičarima i veselom publikom.

Na kraju Klub “Kult” se, na zadovoljstvo svih prisutnih, pretvorio u pravi plesni podijum, na kojem će i u budućnosti ovaj jedinstveni bend imati prilike da osvoji nova srca beogradske publike.

U klubu „Kult” Ustanove kulture „Vuk Karadžić” u ponedeljak 25.01.2010 u 12,00 časova održaće se koncert novog rok benda „Zvuci iz srca“.

Ovaj rok sastav okupljen u februaru 2008. čini 6 mladih ljudi ometenih u mentalnom razvoju, od kojih su trojica štićenici doma „Srce u jabuci“ iz Jabuke kod Pančeva.

Prvi nastup, rokeri su imali na splavu „Hrabro srce“ , a zatim su se ređali nastupi u SKC – u, na Terazijskoj česmi, zajednički koncert sa Prljavim inspektorom Blažom i „Kljunovima“, jedan pravi rok sešn oktobra 2009, sa fontmenov benda „DLM“ pevačem i glumcem Ivanom Jeftovićem…

Ovaj mladi bend, ima redovne probe u pravom muzičkom studiju gde ih u tajne rok muzike upućuje frontmen grupe „Sinergija“ Lazar Stanivuk.

Nastupom u „Kult“ klubu, ovaj energičan bend započinje svoje mesečne koncerte u Vuku gde će imati priliku da zabavlja publiku i pokaže svoj talenat.

Aleksandar Vučić vređa inteligenciju i osećanja građana Srbije svojim neiskrenim pokušajima da prisili javnost da zaboravi njegovu veliku ulogu u kreiranju i odbrani politike koja je terala ljude u nesreću, u Srbiji i van nje. Nikome u ovoj zemlji ne trebaju naknadna pamet i skrušena i cinična objašnjenja o tome kako je tek sada, 15 godina nakon Srebrenice, 11 godina posle NATO bombardovanja u kojem je bio glavni cenzor režima i dve godine od paljenja Beograda, skupio hrabrost da se zgrozi nad zločinima.

Sve što stranka čiji je zamenik predsednika treba da uradi je da u tišini, kako i priliči iskrenim ljudima koji se kaju, glasa za rezoluciju koja će, jasno i bez relativizacije, definisati odnos Srbije prema zločinu koji je presudom Međunarodnog suda pravde određen kao genocid.

Određivanje prirode i razmera zločina ne se biti prilika za kompromise političkih stranaka. Granice u kojima treba da se kreće tekst rezolucije određene su civilizacijskim i političkim mestom koje je Srbija dostigla, uprkos tome što su političari poput Vučića dve decenije pokušavali da je udalje od sveta i civilizacije. S jedne strane, karakter zločina u Srebrenici je odredio svojom pravnosnažnom presudom Međunarodni sud pravde. S druge strane, Evropski parlament je proglasio 11. jul Danom sećanja na Srebrenicu. Posle podnošenja kandidature, ova odluka politički obavezuje Srbiju da se na isti način postavi prema tom događaju. Tu ništa ne sme zavisiti od političkih potreba i procena Aleksandra Vučića, kao ni bilo koje stranke u Srbiji.

Vučić je, zajedno sa svojim sadašnjim predsednikom, pre samo 18 meseci predvodio nasilne demonstracije pokušavajući da sruši vlast koja je izručila Radovana Karadžića, jednog od optuženih za zločin u Srebrenici. Isti čovek je Skupštinu Srbije proglašavao „sigurnom kućom“ za Ratka Mladića i tražio da beogradske ulice nose njegove ime. Prednost za Skupštinu Srbije je da Vučić više nije čak ni poslanik, i da će, ukoliko u ostatku njegove partije ima dovoljno ličnog i političkog poštenja, imati priliku da bez njegovog prisustva i licemerja glasaju za osudu srebreničkog genocida i tako simbolično odustanu od politike koja je ubila 8000 ljudi u Srebrenici, a stotine hiljada širom bivše Jugoslavije, među kojima je i mnogo Srba.

IZJAVE ALEKSANDRA VUČIĆA O SREBRENICI I RATNIM ZLOČINCIMA

Neka ide, neka se izvinjava u ime svog predsednika Demokratske stranke za Republiku Srpsku, Ljubiše Savića Mauzera, ubice, i neka se izvinjava u svoje ime. U naše ime, u ime naše dece, neka se ne izvinjava. U ime naše budućnosti neka to ne radi. Neka on i kriminalce iz Demokratske stranke izdvoje, neka plaćaju kome hoće, šta hoće, ali naša deca zbog njega neće da plaćaju ratnu odštetu. I neće da plaćaju onima kojima nisu ništa počinili i za zločine za koje nisu uopšte odgovorni i u kojima nisu učestvovali.
- Aleksandar Vučić povodom posete predsednika Srbije Srebrenici – Konferencija za novinare SRS, novembar 2005.
http://www.stormfront.org/forum/sitemap/index.php/t-210721.html

Vučić je ocenio da ne može da se opravda 30 dana zatvora za to što je neko dete negde okačilo neki karton na kome su izneli svoje mišljenje.
- Beta/Mondo, povodom hapšenja osoba koje su lepile plakate sa imenom haškog optuženika Ratka Mladića, 24. maj 2007.
http://www.mondo.rs/v2/tekst.php?vest=58185

Aleksandar Vučić je za vreme današnjeg zasedanja Skupštine sa govornice pokazao natpis “Sigurna kuća za Ratka Mladića”. Funkcioner SRS-a kaže da je time želeo da pokaže neslaganje sa “terorom” koji se sprovodi nad ljudima koji su navodno pomagali haškim optuženicima.
- B92, “Sigurna Kuća za Ratka Mladića”, 4. oktobar 2007.
http://www.b92.net:8080/info/vesti/index.php?yyyy=2007&mm=10&dd=04&nav_category=11&nav_id=266418

Koalicija mladih protiv nasilja podnela je danas predstavnicima grada Beograda inicijativu sa više od pet hiljada potpisa građana i građanki da se obeleži mesto na kome je stradao Bris Taton. Inicijativa je uručena gradonačelniku Beograda Draganu Đilasu.

Francuski državljanin Bris Taton je brutalno pretučen 17. septembra 2009. godine u napadu huligana na Obilićevom vencu, 29. septembra iste godine je preminuo u bolnici od zadobijenih povreda.

Inicijativa je posvećena svim žrtvama šovinizma i nasilja na ulicama naše zemlje. Koalicija mladih protiv nasilja izjavila je da je dobro što je optužnica protiv ubica Brisa Tatona podignuta, ali da to nije dovoljno. Problem nasilja je sve ozbiljniji, a svedoci smo i relativizacije nezakonitih postupaka raznih grupa koje promovišu nasilje.

Potrebno je da sve strukture društva sarađuju u borbi protiv nasilja, da javna osuda zločina bude snažnija, a da rad tužilaštva i policije bude efikasniji. Atmosfera u društvu mora biti takva da ne dozvoli da takvi zločini prođu nekažnjeno a mi ne smemo biti pasivni, već moramo podsećati i činiti sve da sprečimo slične događaje u budućnosti.

Koalicija mladih protiv nasilja formirana je na inicijativu Mladih Liberalno-demokratske partije kako bi se suprotstavila svim vrstama nasilja u zemlji i promovisala jednakost, suverenost ljudskih prava i različitosti.

U skladu sa gradskom odlukom, odbornici SO Zvezdara doneli su i Odluku o utvrđivanju visine zakupnine poslovnog prostora na kome je nosilac prava korišćenja GO Zvezdara.

Odluku o budžetu GO Zvezdara za 2010. možete da preuzmete kao PDF  fajl, 420KB.